Ik Hou van Holland
In juni vorig jaar deden drie vooraanstaande Nederlandse onderzoekinstituten een voorstel om licht te laten schijnen op duister verleden. Samen hoopten het Instituut voor Oorlogs-, Holocaust- en Genocidestudies, het Nederlands Instituut voor Militaire Historie en het Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde een grootschalig onderzoek te verrichten naar de militaire acties in Indonesië in de periode 1945-1949.

(door Casper Thomas  en bewerkt door de waarheid commissie)

Amsterdam-Noir- Wat het Nederlandse Volk sinds 1812  Koninklijk niet mag weten.
Het toenmalige kabinet van de Heersende Klasse hield de hand op de knip en de deksel op de Elite Doofpot. De gevraagde 1,8 miljoen die nodig was voor dit onderzoek kwam er niet en ging naar Wachtgelden en Bankier-Gangsters Bonussen. In de politieke gebarentaal betekent dat: liever niet in het criminele verleden en heden wroeten van onze ‘OverGrootvaders’ en ons Koningshuis. Onder het motto ‘nieuwe ronde, nieuwe kansen’ probeerden verschillende Kamerleden het onlangs nog eens, ditmaal bij de huidige Minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans, die als Kamerlid juist vóór dit onderzoek pleitte. Ook nu werd bot gevangen. Beroeps Leugenaar Frans Timmermans kan nu doen wat hij als kamerlid voor de Bühne eiste, maar als puntje bij paaltje komt blijken al die eisen hole frase.

Mark Rutte bralt VVD- Leugens voor Prins Bernhard in de zaak Edwin de Roy van Zuydewijn.
Onderzoek naar wat er tijdens de dekolonisatie in Indonesië aan misdaden ( ook met name die van Prins Bernhard) gebeurde zou de bilaterale betrekkingen met dat land kunnen schaden, aldus de liegende Timmermans.

Berucht Nazi-Bloedbad van Oradour-sur-Glane doet niet onder voor ( dood gezwegen o.a. door de Ja-knikker-pers en politici) het Bloedbad van Rawagede van Nederlandse regering en zijn Koningshuis.
De reden waarom historici onderzoek willen en de regering juist niet is dus dezelfde: er zal vermoedelijk veel onbekende misdaden tegen de menselijkheid die echt niet onder doen dan die van de Nazi ’s komen bovendrijven, zowel aan Nederlandse kant tijdens de zogenaamde ‘politionele acties’ als aan Indonesische zijde tijdens de Bersiap-periode. Volgens Timmermans zou er in Indonesië ‘onvoldoende draagvlak’ zijn voor dit onderzoek. Dat is een nogal smalle kijk op de zaken. De regering in Indonesië heeft er misschien geen trek in, maar veel Indonesische historici staan te popelen.

Met deze opstelling lijkt minister Timmermans op een onhandige  jokkende PvdA koksjongen die het overlopen van de ‘AIVD-Ketel’ probeert te voorkomen door het deksel erop te houden. Want dat de ketel borrelt is duidelijk: vorig jaar zomer werden er foto’s gevonden waarop te zien was, zij het vaag, dat Nederlandse soldaten Indonesische gevangenen in de berm standrechtelijk executeerden. Kort daarna dook er een tv-interview met KNIL-kapitein Raymond Westerling op waarin hij een moordpartij op Celebes in 1946 toegeeft. Onlangs werd bekend dat Simon Spoor, opperbevelhebber van Nederlandse troepen in Indonesië tijdens de politionele acties, op eigen houtje lokale strijdkrachten mobiliseerde. Van het veel gebruikte argument dat nieuw onderzoek overbodig is omdat veel al bekend is, blijft zo weinig over. Dan laten wij de ongekende Hoog geplaatste ‘Pedofielen Doofpot’ in Nederland maar buiten beschouwing.

Dat onbesproken verleden ­doorettert, gebeurt vaker dit land. De afgelopen maanden verschenen er berichten over de treinkaping bij De Punt in 1977. In het Dagblad van het Noorden werd gesteld dat de Molukse kapers destijds in de trein zijn geëxecuteerd. De Volkskrant schreef dat ze omkwamen toen de trein met kogels werd doorzeefd. Om te achterhalen wat er nu precies is gebeurd, is onderzoek geen overbodige luxe. Een verzoek aan de regering is daartoe is al vaak gedaan, en net zo vaak afgewezen. Alle feiten zouden bekend zijn.

In het enthousiasme voor vaderlands verleden toont Nederland zich kortom behoorlijk selectief. Tweehonderd jaar Koninkrijk: reden voor een nationaal comité, voor verkleedpartijen en voor gedenk­boeken (kosten: ook twee miljoen). Nieuwe feiten over wat er in naam van diezelfde monarchie na de Tweede Wereldoorlog werd uitgespookt: amper interesse in verder onderzoek, althans niet bij de bewindslieden. Natuurlijk, ook bij tweehonderd jaar Oranje-Banana-Monarchie worden er niet alleen maar zoete broodjes gebakken. De historici die de doopceel van Willem I, II en III mochten lichten ­kwamen met saillante  misdadige onthullingen. Maar er is een belangrijk verschil: wat deze  walgelijke criminele vorsten zoal uitspookten, daarvan hoeft nu niemand meer wakker te liggen. Dat zijn anno 2013 onschadelijke curiosi­teiten. Een land dat zijn geschiedenis serieus neemt, blaast ook het stof van meer recente bladzijden uit het verleden. De PvdA-AIVD van ‘Boss Ronald Plasterk’ is niet anders dan wat zij al 200 jaar doen: Audi, vide, tace, si tu vis vivere in pace. (“Hoor, zie en zwijg, als je in vrede wilt leven” )