(Diederik Samsom:”Onze Jetta Klijnsma is asociaal en crimineel”. )

“Het is de vraag in hoeverre de huidige regering democratisch is. De coalitie kreeg een minieme meerderheid die gebaseerd was op de leugenachtige beloftes van Samson. Zie: http://tiny.cc/8a11zw Wat Samson voor de verkiezingen stelde, is tegenovergesteld a/h neoliberale beleid dat zijn partij nu voert. Alles wat hij Rutte1 verweet doet hij nu zelf. Mensen zijn er simpelweg ingeluisd. De coalitie heeft nog maar 23-24% in de peilingen. Er wordt beleid doorgedrukt tegen de wil van de bevolking.”  ( bron: MarkHuisman )

( van onze met vakantie Tweede Kamer Kroeg redactie)

Amsterdam-Noir-Crisis? Nu even voor vier weken niet. De Tweede Kamer Kroeg is voor vier weken gesloten, want de lallende, orakelende, schaamteloze liederlijke, clientèle zijn op vakantie in het buitenland. Gek dat alleen in de Tweede Kamer kroeg iedereen 4 weken tegelijk op vakantie kan en niet zo als in het bedrijfsleven per toer beurt gaat. Misschien is het een idee dat ze helemaal niet meer terug komen?

Tweede Kamer vakantie

Het als daadkrachtig verkochte uitruilen begint steeds meer te knellen. Ook de oppositiepartijen hebben hun eigen hobby’s en scheuren daarmee het regeerakkoord steeds verder doormidden.


Driekwart jaar zit Rutte-II er inmiddels, en de glans, voor zover ooit aanwezig, is er nu wel helemaal af. Veel enthousiasme weet het allang niet meer op te wekken. Het bakt er tot nu toe dan ook niet al teveel van. Alleen doet de oppositie dat nog minder.

Vooral de staatssecretarissen zijn zwakke schakels gebleken. Verdaas sneuvelde direct,  ‘Volksonderdrukker Fred Teeven’ en  de prospect van ‘VVD-Godfahter Jos van Rey’ zijn ‘Bestuurs-Gangstertje Weekers’ zijn aangeschoten corrupt wild. Mansveld valt het Fyra-debakel een zoveelste miljarden-foetsie Haags project als zodanig niet te verwijten, maar of ze straks ook een overtuigende uitgang uit de ellende weet te vinden, is een tweede.

Sociaal akkoord
De polder leek even terug, maar het sociaal akkoord wankelt nu al weer door de dreigende nieuwe bezuinigingen, waarbij niet langer kool en geit zullen kunnen worden gespaard. Olli Rehn was weliswaar de man die Den Haag hartstochtelijk wilde – alleen wel voor de Grieken, niet voor onszelf. Nu bestuurt hij ook op het Binnenhof indirect mee.

Daaraan hebben Wientjes en Heerts geen boodschap, en de oppositie, van wie het kabinet in de Eerste Kamer afhankelijk is, evenmin. De PVV haakt bij voorbaat af, de SP houdt in de regel zijn kruit droog, met het CDA blijkt nauwelijks enig land te bezeilen: de oude bestuurderspartij ligt met Buma zo in de contramine dat het geen enkele boodschap meer aan het eigen verleden heeft. En D66 verkeert nog teveel met het hoofd in de kosmopolitische wolken van het grenzeloze Europa (dat met zijn nog sterk neoliberale agenda van flexibilisering juist degenen die aan de Verzorgingsstaat hechtten afkeer inboezemt) om een redelijk alternatief te vormen.

Ook de oppositiepartijen hebben hun eigen hobby’s en scheuren daarmee het regeerakkoord steeds verder doormidden. Voor de ene partij is het een absolute voorwaarde dat er niet bezuinigd wordt op onderwijs, voor de volgende op zorg, voor de derde op het gezin, en zo heeft ieder wat. Ironische uitkomst: het libertijnse Paars-III blijkt sterk aangewezen op de gouvernementeel ingestelde kleine christelijke partijen.

Het als daadkrachtig verkochte uitruilen begint steeds meer te knellen. De coalitie is dan ook een onnatuurlijke combinatie van twee natuurlijke tegenpolen, die zich door de ‘heldere’ verkiezingsuitslag van 2012 gedwongen meenden te zien om samen te werken. Alleen had het merendeel van de kiezers van VVD en PvdA juist niet op de eigen partij gestemd om er vervolgens de ander gratis bij te krijgen.

Vandaar dat die kiezers al binnen een paar weken massaal begonnen weg te lopen – ditmaal vooral naar PVV en Ouderenpartij; SP en CDA blijken nu minder aantrekkingskracht uit te oefenen. Geen enkele partij zou bij nieuwe verkiezingen echt groot worden, de versplintering niet minder zijn dan in 2010. VVD en PvdA halen nu volgens sommige peilingen nog maar de helft van het zeteltal van vorig jaar. De cruciale vraag: werkt die tussenstand als bindmiddel of als splijtzwam?

Rutte en Samsom bezweren dat de samenwerking eigenlijk op rolletjes loopt en men de volle vier jaar vol gaat maken, en een volgende vier jaar mogelijk ook. Men rekent in ruil voor die stabiliteit op een electorale beloning van de kiezer. Dat was ook de bedoeling bij alle kabinetten-Balkenende, en eveneens bij Rutte-I.

We hebben nog nooit na verkiezingen een kabinet gehad dat al meteen bij zijn aantreden aankondigde: wees niet bang, binnen een halfjaar zijn we weer weg en gaan wij allemaal iets heel anders doen. De vorige coalitie van VVD, PVV en CDA ging zelfs voor twee termijnen. Het werd amper een halve. Zal dat nu anders worden?

Gemeenteraadsverkiezingen 
Volgend jaar zijn er Gemeenteraadsverkiezingen. Stel dat – wat niet onwaarschijnlijk is zolang het economisch pessimisme blijft regeren en de kopersstaking aanhoudt – VVD en PvdA dan miserabel scoren, veel raadsleden en wethouders hun baan dus verliezen ‘vanwege Den Haag’. Dat is wel een belangrijk deel van het partijkader. Dat gaat vervolgens morren, zeker als er geen electoraal herstel in zicht is. Voorlopig zullen de partijleiders de groeiende onrust vermoedelijk wel weten te beteugelen.

Maar dan, zo in de loop van 2015, beginnen de reguliere Kamerverkiezingen te naderen. Stel dat de peilingen conform de verwachting nog steeds beroerd zijn. Dan zullen VVD en PvdA zich meer willen profileren om nog iets van hun zetels te redden. Zo’n profilering leidt tot toenemende spanningen: wat het electoraat van de ene partij graag wil, wil dat van de andere juist absoluut niet.

Dan komt het moment van buigen of barsten. Buigen betekent gezichtsverlies, barsten een breuk. Maar zo’n breuk op een goedliggend punt kan kiezers weer doen terugkeren: ‘hun’ partij heeft toch nog een rechte rug. Als de reguliere verkiezingsdatum nadert staat een partij die er in de peilingen slecht voor staat voor de keus: ofwel nu breken, en dan misschien bij de stembus wat terugwinnen, ofwel de rit uitzitten, maar dan over een paar maanden bij de stembus niets terugwinnen. Dan kan het eerste alternatief aantrekkelijker zijn – zoals in 2010 voor de op zwaar verlies staande PvdA de breuk met het CDA inderdaad opmerkelijk electoraal herstel opleverde (ook al was het net niet voldoende om de grootste te worden).

Als existentiële nood voor partijen dreigt, begint een beroep op ‘verantwoordelijkheid nemen’ namelijk zijn overtuigingskracht te verliezen. Nederland kent, anders dan in Duitsland, waar een regering alleen tussentijds naar huis gestuurd kan worden als er meteen een nieuwe gereed staat, niet de formele plicht voor politici om chaos te vermijden.

En dus kan die chaos er komen zonder dat enige wet dat kan verhinderen, als politici hun electorale knopen gaan tellen. Daarom is de kans zeer groot dat ook Rutte-II de eindstreep niet haalt.
Door 
Thomas von der Dunk